دانشگاه اصفهان متن شناسی ادب فارسی 2476-3268 1 3 2009 09 23 A reflection on Sendbad-nameh پژوهشی در اغلاط و منابع ابیات سندبادنامه (بازنگری سندباد نامه) 91 102 19289 FA مختار کمیلی ستادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ولی عصر «عج» رفسنجان Journal Article 2016 06 14 Sendbad-nameh, from Zahiri Samarghandi, is one of the old texts in Persian literature, which has been compiled in the 6^th century (A.H). The importance of this book is in its literary narrative style. Sendbad-nameh has been critically corrected twice. Ahmad Atash has corrected it for the first time and Mohammad Bagher Kamal-addini for the second time. Although some of the errors from the first one have been corrected the second time, it has its own problems, too. The purpose of this short survey is to correct the errors visible in these two books. Some errors have been documented to the phrases of Zahiri's other book. To correct the errors of the poems cited in this book, we have referred to the original books in which these poems were cited such as Divan-e-Emadi Shahriari, and Divan-e-Abolfaraj-e- rouni. Some Persian and Arabic poets who are not specified in margins of the previous books have also been determined in here. <strong> </strong> یکی از متون کهن فارسی، «<strong>سندبادنامه</strong>» ظهیری سمرقندی است که در سده ششم ه.ق تألیف شده است. اهمیّت <strong>سندبادنامه</strong> درآن است که از متون مهمّ ادبیات داستانی فارسی به شمار می رود و از این رو در پژوهش های مربوط به ادب داستانی فارسی حایز کمال توجه است. همچنین به سبب تألیف این اثر در سبک فنی، در تحقیقات سبک شناسانة نثر فارسی، جایگاه ویژه ای دارد. <strong>سندبادنامه</strong> تا امروز دوبار تصحیح انتقادی شده است؛ بار نخست، احمد آتش و بار دیگر محمدباقر کمال الدینی به تصحیح این اثر همّت گماشتند. گرچه در چاپ اخیر، پاره ای از اغلاط چاپ نخست تصحیح شده است، امّا خود به دور از لغزش نمانده است. هدف این مقاله، بررسی و تصحیح اغلاط غالباً مشترک این دو چاپ است. در تصحیح پاره ای از اغلاط عبارات کتاب، به عبارات کتاب دیگر ظهیری سمرقندی، <strong>اغراض السیاسه</strong>،  و متون هم عصر آن، استناد شده است؛ مثلاً در تصحیح «روز نیکوکاران» به «حاصل نیکوکاران» در این عبارت: «او را زنی بود... روی چون روز نیکوکاران و زلف چون شب گناهکاران» به عبارات <strong>کلیله و دمنه</strong>، <strong>فرائدالسلوک </strong>و بیتی از دیوان ابوالفرج رونی استناد شده است. در تصحیح لغزشهای راه یافته به ابیات کتاب، به اصل دیوانهای مصحّح گویندگان آن ابیات، از جمله دیوان عمادی شهریاری و دیوان ابوالفرج رونی، رجوع شده است. در بخش دیگری از این مقاله، نام سرایندگان پاره ای از ابیات فارسی و عربی کتاب که در حواشی و تعلیقات چاپهای دوگانه مشخص نشده، معلوم گردیده است. https://rpll.ui.ac.ir/article_19289_2cb3f25fa14b7f96b439954f756580d4.pdf