دانشگاه اصفهان متن شناسی ادب فارسی 2476-3268 3 3 2011 09 23 An Investigation of ‘Acceptance of Self, Others and Nature’ in Ghazaliat Hafez from Maslow’s Perspective. بررسی ادراک‌ واقعیت و پذیرش خود و دیگران در غزلیّات حافظ (براساس نـظریه شخصیّت‌/ خودشکوفایی ابراهام‌ مزلو) 1 18 19298 FA علی اکبر باقری خلیلی دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران منیره محرابی کالی کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران Journal Article 2016 06 14 Religious thinkers and scholars, based on their peculiar dispositions, have considered the wise, strong, weak, insightful etc person as the model of Perfect Man. In the twentieth century, Behaviorism, Psychoanalysis and Humanism have made it possible to pay more objective attention to human character. Psychoanalysis sees man as a product of his instinct, and Behaviorism of his environment. While disapproving the two theories, Maslow (1908-1970) considers man to be essentially good and in constant search of Self-actualization. He sees behavior as arising from needs which he classifies into five categories: 1) physiological needs 2) safety and security 3) love and belonging 4) self-esteem 5) Self-actualization. Maslow cites several attributes of Self-actualized people and the present paper addresses two of them in Ghazaliat Hafez: 1) better perception of reality 2) acceptance of Self, others and nature. From Hafez’s viewpoint, the world is the most enigmatic phenomenon to be understood. Despite being aware of the world instability, he never reads it as he desires but interprets it differently. His Self acceptance includes: 1) poetic skill 2) taking responsibility of one’s actions 3) hopefulness. His knowledge that frailties can be compensated is the core of his acceptance of Self, others and nature. <br />  از دیرباز، متفکّران دینی و فکری براساس مشرب‌های خاص خود، انسان‌ حکیم، عاشق، مقتدر، ضعیف، خودشناخته‌ و... را الگوی انسان کامل معرفی کرده‌اند. در قرن‌ بیستم، با ظهور سه‌مکتب روان‌‌کاوی، رفتارگرایی و انسان‌گرایی، توجه به شخصیّت انسان، جنبه‌های عینی‌تری به خود گرفت. ابراهام‌مزلو(1908-1970) بنیان گذار روان‌‌شناسی انسان‌گرا ضمن انتقاد شدید از دو مکتب مذکور، طبیعت انسان‌ را نیک‌ و پاک‌ و خواستار شکوفایی توصیف‌ کرده، به‌جای بررسی نمونه‌های معلول و رشدنایافته‌، بهترین نمونه‌های نوع انسان‌ را مورد بررسی قرار داده، آن‌را شاخصه اصلی روان‌شناسی خود نموده است. او رفتارهای انسان را برانگیخته نیازها دانسته و برای او پنج‌ سلسله‌ نیاز ذکر کرده: 1. نیازهای فیزیولوژیکی 2. نیازهای ایمنی 3. نیازهای عشق ‌و تعلّق 4. نیاز به احترام 5. نیاز به‌ خودشکوفایی. مزلو خودشکوفایی را تحقّق‌‌بخشیدن‌ به خود در بالاترین سطح می‌داند و ویژگی‌های متعددی را برای افراد خودشکوفا مطرح‌ می‌کند که در این مقاله‌ دو ویژگی‌ ادراک‌ بهتر واقعیت و پذیرش خود، دیگران و طبیعت‌، در غزلیّات حافظ‌ مورد بررسی قرار گرفته است. از دیدگاه حافظ جهان پیچیده‌ترین راز و کشف‌ آن بزرگ‌ترین واقعیت و به‌تعبیر مزلو شناخت هستی‌ است. او با وجود شناخت ابعاد متعدد جهان و بی‌اعتباری و بی‌ثباتی نقش دوران، هرگز آن ‌را به‌ میل خود تفسیر نمی‌کند و گاه‌ به‌جای ستیزه‌ با آن، تسلیمش‌ می‌گردد و زمانی‌‌ نیز به اقتضای موقعیت، آشفتگی‌ و بی‌نظمی پیشه می‌کند. خودپذیری او سه محور: الف) هنر شاعری ب)پذیرش مسؤولیت اعمال پ) امیدواری را شامل‌ می‌گردد و عدم‌ حالت‌ تدافعی و احساس گناه و شرمساری در مقابل کمبودها و کاستی‌های قابل اصلاح، مهم‌ترین موضوعات ویژگی‌ پذیرش خود، دیگران و طبیعت را تشکیل می‌دهند. https://rpll.ui.ac.ir/article_19298_ddbdc914f0ac1817c99da1ebe5603f1e.pdf