دانشگاه اصفهان متن شناسی ادب فارسی 2476-3268 10 4 2018 12 22 Analysis of Stylistic Function of the Verb in Rubaiyat of Omar Khayyam تحلیل کارکرد سبک‌شناختی فعل در رباعیات خیام نیشابوری 57 69 22889 10.22108/rpll.2018.110925.1309 FA علی صباغی دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اراک، ایران طاهره میرهاشمی استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اراک، ایران Journal Article 2018 05 14 The essential part and core of the predicate in Persian grammar is the verb, i.e. one of the pivots of stylistic analysis in the syntactic layer of language. This research analyses the role and stylistic function of verbs in Rubaiyat of Omar Khayyam. The questions that are going to be answered in this essay are, firstly, what are the pivotal characteristics of the verb in Rubaiyat of Omar Khayyam?, secondly, how is the frequency of the features of the verbs in Rubaiyat of Omar Khayyam?, thirdly, how the important characteristics of the verb is united with the style and content of Rubaiyat of Omar Khayyam? In the first place, in order to answer the research questions, the verbs in Rubaiyat of Omar Khayyam were extracted inductively. Then, the pivotal characteristics of the verbs were described in terms of grammar. Finally, the link between verbs and speculative style of Rubaiyat of Omar Khayyam was analyzed. The result of this study indicates that, in terms of time, the verbs in Rubaiyat of Omar Khayyam are attached to the present time, and they are in line with Khayyam who gains ground. In terms of the verb moods, in the first place, indicative mood is mainly to express the certainty of the message of the Rubaiyat and secondly, the imperative mood is to invite the addressee to live blissfully. In terms of the subject, mostly third person is used to attract the addressee to see the reality of essence and the surrounding world and referral to the external world. Most of the verbs are transitive and the collocation of the sentence structural components aims at a clear-cut and direct representation of the sentence message. فعل رکن اصلی و هستة بخش گزاره در دستور زبان فارسی و یکی از محورهای تحلیل سبکی در لایة نحوی زبان است. در این گفتار، نقش و کارکرد سبک‌شناختی افعال در رباعیات عمر خیام نیشابوری بررسی و تحلیل می‌شود. نگارندگان در این جستار درپی پاسخ‌گویی به این پرسش‌ها هستند: 1) ویژگی‌های کلیدی فعل در رباعیات خیام چیست؛ 2) بسامد ویژگی‌های افعال در رباعیات خیام چگونه است؛ 3) چگونه ویژگی‌های مهم فعل با سبک فکری و محتوای رباعیات خیام پیوند یافته است. برای پاسخ به این پرسش‌ها ابتدا افعال رباعیات خیام به روش استقرای تام استخراج و ویژگی‌های کلیدی فعل ازنظر دستور زبان توصیف می‌شود؛ سرانجام پیوند میان افعال و لایة اندیشگانی سبک در رباعیات خیام تحلیل خواهد شد. نتیجة پژوهش نشان می‌دهد افعال رباعیات خیام ازنظر زمانی متعلق به زمان حال و همسو با دم‌غنیمت‌شماری خیام است. ازنظر وجهِ فعل نیز به‌طورکلی در مرتبة نخست، از وجه خبری برای بیان قطعیت پیام در رباعی و در مرتبة دوم از وجه امری برای دعوت مخاطب به زیستن با خوشی استفاده شده است. ازنظر شخص نیز شاعر بیشتر، از سوم شخص برای جلب توجه مخاطب به دیدن واقعیت هستی و جهان پیرامون و ارجاع به جهان بیرونی بهره می‌برد. ازنظر گذر، بیشترِ افعال از نوع گذراست. همچنین همنشینی اجزای ساختاری جمله در خدمت نمایش آشکار و مستقیم پیام جمله است. https://rpll.ui.ac.ir/article_22889_468ebd9dca45b80289fa523a93a0782e.pdf